Բայց ինչ հաճելի առավոտ է :)
Քաղաքն անձրևոտ երեկոյից հետո արդնանում, գործի է շարժվում,
Stingը հաճելիորեն շոյում եմ ականջներս իր մեղեդիներով,
Իսկ Մասիսը հեռվում նշմարվում է իր հինավուրց սառցադաշտերով,
Ու հիշեցնում որ թիմով բարձունք հաղթահարելը միշտ շատ ավելի դժվար է քան մեն մենակ
Նույնիսկ եթե թիմը կազմված է մինիմալ 2 հոգուց…
Հ.Գ. Սակայն ակամայից հիշում եմ մի հոդված գիտական ամսագրից որում ասվում էր որ Էվերեստի գագաթը առաջին անգամ գրավեց մի հրաշք երիտասարդ մագլցող ում անունն այդպես էլ չգրվեց ոչ մի գրքում, նա իջնելիս ընկավ ձնաբքի մեջ ու մենակ լինելու պատճառով չկարողացավ վերադառնա իրեն ապաստարանում սպասող ընկերներին… Բայց նրա սխրանքը կարողացան կրկնել միայն 40 տարի անց 2 հոգանոց թիմով բարձրացողները…
